N i e u w s b
r i e f D & M
11/06/04
Het is zover ! We gaan naar Brazilië !
We krijgen 2 prachtige kinderen
Eduardo (morgen 6 jaar) en Ana (9 jaar). Twee mooie bruine kiddo's.
Ana
Ana is 1.35 m lang, weegt 33 kg.
Zij houdt van ijsjes en pizza. Ze is gek op
ping-pong en het strand.
Eduardo
Eduardo is 1.10 m lang en weegt 25 kg.
Hij houdt ook van pizza en ijsjes maar eet
eigenlijk alles. Hij is gek op voetballen en fietsen.
Broertje en Zusje wonen in Zuid-Brazilië,
in de staat Santa Catarina, in het kindertehuis in Braco do Trombudo. Trombudo
central ligt in het binnenland, circa 230 km ten westen van Florianopolis (zie
kaart). Hier gaan we ze ook ophalen. Daarna gaan we naar een hotel in
Florianopolis om te wennen en elkaar beter te leren kennen.
Voor ons is nu de tijd aangebroken voor het
regelen van visa, vliegtickets, verzekeringen, documenten enz. Over circa
1 week moeten we in Brazilië zijn. We gaan
een héle spannende tijd tegemoet. We zullen daar 6-8 weken (moeten) blijven om
te zien om het allemaal goed gaat tussen ons en de kiddo's en om alle
paperassen met de rechtbank/kinderbescherming in orde te maken.
We houden jullie op de
hoogte van de ontwikkelingen door af en toe een nieuwsbrief te versturen. Dus
volg deze site nauwlettend !
Mamae Désirée e Papae Mério
18/06/04
Vanavond vertrekken we !
Na een week
van stress om op ons werk alles over te dragen en tussendoor vliegtickets,
visa, kinderkleding en al niet meer rond te krijgen, hebben we deze morgen nog
om alles in onze tassen te proppen. Vanavond vertrekt het vliegtuig om 20:00
uur. Zaterdagmorgen arriveren we in Florianopolis. Gelukkig hebben we
zaterdag en zondag om even bij te komen. Maandag is D-Day. Gaan we de kinderen
ophalen!
Nieuwsbrief 01
23-06-2004
Hier onze
eerste nieuwsbrief uit Florianopolis. We zitten hier op een Bounty-Eiland, met
ons hotel direct aan het strand en met 2 zwembaden. Hier is het winter dus het
is erg rustig,we zijn de enige gasten!
Maar we vermaken ons goed, het is hier 20
graden celcius en de iets koudere wind wordt gecompenseerd met veel zon.
Maandag hebben we de kinderen opgehaald, en
de reis duurde 4 uur. Ze zaten al sinds vrijdag in een gastgezin in de buurt
van de rechtbank. Na een uur wachten voor alle formaliteiten gingen we op audiëntie
bij de rechtbank.
Hier werden ons diverse vragen gesteld en
ter plekke werd er verslag opgemaakt. Na afloop mochten we eindelijk de
kinderen ophalen. Dit was erg spannend voor ons allemaal.
Daarna zijn we naar het kindertehuis gegaan
om te zien waar ze 2 jaar gewoond hebben. Dat was erg leuk voor de kinderen (om
afscheid te kunnen nemen van hun speelmaatjes) en voor ons. We werden hartelijk
ontvangen door de directeur en kregen een uitgebreide rondleiding. Het zag er goed
en schoon uit.
De volgende dag waren we ineens ouders en
kwamen we terug in florianopolis. Het zijn echt twee schatjes en we zijn nu al
verkocht.
Ana en Eduardo vinden alles prachtig en
willen alles aanraken. Ze konden niet wachten totdat we gingen zwemmen en in de
golven spelen. Helaas liep het niet allemaal van een leiden dakje. In zijn
enthousiasme (hij rent als een bezetene) rende Eduardo dwars door een glazen
deur. Onze eerste dag als ouders eindigde dan ook in het ziekenhuis (gebracht
door de politie) waar hij 2 x 6 hechtingen heeft gekregen (arme schat van ons)
Je kunt je wel voorstellen hoeveel aandacht 2 blanke niet Portugees sprekende
ouders krijgen van de Brazilianen. Ze zijn erg zorgzaam en lief.
Vandaag heeft Eduardo een Tetanus prik
gehad en kan ook bijna niet meer lopen. Maar voor de rest gaat het goed en
knuffelen we elkaar veel. We moeten tenslotte veel jaren inhalen.
Groetjes van mamae Desiree, papae Mario, Eduardo en Ana
Carolina da Rosa!
Nieuwsbrief 02
Zondag
27-06-2004,15.00 uur
Allereerst
iedereen heel erg bedankt voor de lieve mailtjes die we hebben ontvangen (ja,
we kunnen ze lezen). We kunnen niet ze allemaal persoonlijk beantwoorden omdat
de kinderen een beetje erg ongeduldig worden in het internetcafe (gaan ze alle
knopjes op de computer aanraken, ai ai, ai..).
We kunnen nu gelukkig even schrijven
aangezien hun buikjes zojuist gevuld zijn maar dat houden we niet lang vol.
Het gaat heel goed met ons en de kinderen!
Tot nog toe hebben we prachtig weer en zitten we elke dag aan het strand en bij
het zwembad. We moeten een beetje oppassen met de arm+hand van Eduardo (vanwege
zijn hechtingen..) maar ze zijn niet weg te slaan van het water. Alles is
prachtig.
We hebben al meters verband erdoor heen
gedraaid om het maar een beetje droog en schoon te houden. Maar we kunnen
Eduardo toch niet het mooie strand en zwembad ontnemen. Ze zijn heel
enthousiast en gek op het water en ook al kunnen ze niet zwemmen ´este nao
problema´. Ook Eduardo is nu ons heel erg aan opzoeken en komt regelmatig een
kusje stelen. Zijn verlegenheid is hij nu helemaal kwijt en is hij ook minder
(HYPER)actief geworden. Trouwens, ze luisteren ook goed (nou ja, niet
altijd..). Onze Portugese les werpt vruchten af ! Maar er blijft altijd een
klein communicatieprobleem. We snappen ze niet altijd en vica versa.
Er ontstaat nu een nieuw taaltje dat we
gezamenlijk opbouwen. Ze leren de eerste woordjes Nederlands en wij blijven ons
uiterste best doen het Braziliaans Portugees te gaan beheersen.
Waar we nog hard aan moeten werken is het
rustig eten. Ze willen alles snel en gehaast eten, en schrokken het naar
binnen. Geen moment rust, en het is eigenlijk nooit genoeg. Ze zijn al klaar
voor wij begonnen zijn en eten rustig 3x zoveel als wij eten. Dus jongens, zet
de extra zakken met vlees maar klaar voor ze want ze zijn niet te houden ! We
leren ze nu wat maniertjes aan maar als we ons even omdraaien zijn ze weer aan
vreten....En ook het drinken gaat met LITERS tegelijkertijd en
maaarrrr....plassen ......Ze lusten ALLES (behalve Eduardo patat..). Trouwens,
ook even leuk om te vertellen. We hebben ideale kinderen: ze maken ruzie om wie
er mag afwassen, of mee mag helpen koken, of de tafel afruimen.....ze maken
netjes hun bed op, halen de was af en vouwen de kleding op en leggen het in de
kast....(ja echt waar...). Dit soort kinderen bestaan echt !!! Ze zijn
geweldig. Lieverdjes en belhamels tegelijkertijd. We moeten ze ook geen moment
alleen laten.....en het woord wat we het meeste gebruiken is ´nao
toque´(afblijven..). Volgende keer meer.
Dinsdag gaan de hechtingen van Eduardo -als
goed is eruit-.
groetjes uit Florianopolis (Praia Inglese,
Hotel Lexus...adres volgt nog)] Familia D&M!
Nieuwsbrief
03
Dinsdag 29-06-2004
Nieuwsbrief 04
Sabado 3 Junho, 17.25 horas
De afgelopen dagen zijn we op de proef gesteld. Bijna iedere halfuur moesten we "NAO" (nee) zeggen. Nu was het wat minder Eduardo maar vooral Ana die ons uitprobeerde. Elke keer ging ze weer over onze grenzen en
na 3x keer Nee gezegd te hebben ging ze toch maar weer (met kleding aan !!)
zwemmen in zee............Dan word je het een beetje zat (ouders zullen dit wel herkennen !!). Dus we hebben ze vooral de laatste dagen goed laten weten dat ze niet met ons moeten sollen (hier hebben ze ons voor gewaarschuwd). Elke keer maar tegen de muur gezet totdat duidelijk was
dat ze moeten luisteren en gehoorzamen. Vandaag zijn ze opeens poeslief
geworden en luisteren ze weer een stuk beter !!! (gelukkig...).
Ook de Hollandse les vanochtend ging geweldig. Elke dag geven we ze nl.
Hollandse les. Anderhalve uur. Goed ook voor de structuur. Elke dag nl.
hetzelfde min of meer. We hebben een mooi boekje met "eerste woordjes
Nederlands" en werken dit elke dag met ze door. Goed voor onze
Portugees en zij leren een beetje de uitspraak van ons, en de woordjes te
herkennen. De eerste dagen konden ze de G, W, R niet uitspreken (dat wordt hier
heel anders uitgesproken), laat staan de SCH. Inmiddels maken we een hoop
vorderingen en ze zijn al zover dat we met MEMORY-kaartjes een
wedstrijdtje kunnen doen wie de meeste kaartjes in het Nederlands kan uitspreken.
Eduardo is erg goed met het boekje en heeft wat meer moeite met iets
andere afbeeldingen dan het boekje maar maakt elke dag progressie en
wil zelfs af en toe ´s middags een taalspelletje met ons spelen. We
proberen nl. elke dag met de Nederlandse les dezelfde woorden op een andere
manier aan te bieden (bij voorkeur in spelvorm, of met stickers, of met zoeken
in huis...). En daarnaast doen we een hoop andere leuke dingen (ook voor
bergklimmers toch wel interessante items...!!)
Gisteren zijn we met ze gaan sandboarden. Hier vlakbij zijn er
prachtige hoge duinen en kan je van de duinen af (snow)boarden. Helaas was het
zand nog een beetje nat van de onweersbui die nacht. Maar het ging gaaf.
Eduardo en Ana vonden het prachtig en na verloop van tijd sleede ze met
grote snelheid van de berg af (af en toe moesten we onze ogen
dichtknijpen van angst en duimden we heel hard dat onze EHBO-tas gesloten mocht
blijven....we raken nl. een beetje door ons verband en pleisters heen
!!). Het ging allemaal heel goed en het liefst wilden ze vandaag WEER !!
Vandaag zijn we naar een andere strand in de buurt geweest. Hier waren
de golven immens, tot 2 meter hoog met behoorlijke stroming. Gelukkig
hebben we inmiddels wat ervaring opgedaan met de zee hier en was het goed te
doen met de kiddo's. Ze vinden trouwens met de bus gaan geweldig.
groetjes uit een zonnig Florianopolis !!
Tschau,
mais beijas (kusjes), D&M
Nieuwsbrief 05/
Braziliaantjes Donderdag 8 juli, 16;50 horas
Ook wij moeten eraan geloven. Het regent nu hier ook en waait daarbij stevig !! We hebben een auto gehuurd (volkswagen GOL - niet te verwarren met de GOLF) en zijn een beetje gaan toeren. Prachtige eiland om te doen en de wegen zijn best redelijk. Gisteren zijn we bij een prachtige strand geweest met mooie golven. We wachten nu op mooi weer zodat we kunnen gaan (golf)surfen. En Ana & Eduardo wachten met smart totdat ze weer mogen duin-surfen..........
Ondertussen hebben we al 2 gesprekken gehad met de maatschappelijk werkster hier. Ana blijkt iets meer tijd nodig te hebben om (weer) te wennen aan een familie en wil niet alles direct accepteren (niet zo gek, ze is ook al een stukje ouder..). Met Eduardo gaat de hechting heel goed en is niet nodig om ons zorgen te maken. De komende weken volgen er nog meer gesprekken en op 20 juli moet er een rapport klaar zijn voor de
rechtbank. Een belangrijk moment dus.
Verder beginnen we Nederland een beetje te missen. We verlangen naar een broodje shoarma, een goede steak, een goede kop koffie, pleisters (niet te krijgen hier...) en een goede film (we hebben wel 45 zenders hier met NADA......!!). We dachten erover om met Ana & Eduardo naar de film te gaan in Florianopolis centro maar er is de laatste week nogal wat opstand hier (+kleine demonstraties). De busprijzen zijn verdubbeld en de bevolking hier is hiertegen in opstand gekomen. Er zijn al een paar bussen afgebrand en de bevolking demonstreert stevig. Dus beter maar niet naar de grote stad even - als het niet nodig is.
Hier nog even het adres voor mensen die ons graag een brief sturen (vinden we trouwens ook erg leuk...en een rol drop ook...of een zakje fisherman friends ....):<
Hotel Lexus
suite nr. 302
familia Van der Kroef-Homma
Rua Dom Joao Becker, 859
CEP 88058-601
Praia dos ingleses
Florianopolis-Santa Catarina
Brazilie
tel (48) 269 2622
groetjes, Desiree & Mario, Ana & Eduardo
Nieuwsbrief 06/
Braziliaantjes, sabado 17 julho, 16.30 horas
We hebben nu een paar dagen slecht weer maar vervelen ons niet. We zitten
regelmatig bij de maatschappelijk werkster (a.s. maandag laatste
gesprek..!!), het binnenzwembad en de sauna. Ana en Eduardo hebben het
steeds meer naar hun zin en begrijpen steeds meer wat wel en niet kan. Dat
maakt het voor ons een stuk makkelijker en leuker en minder inspannend.
Hierdoor kunnen we ook meer activiteiten ondernemen. Zo zijn we weer gaan
zandsurfen (dat vinden ze geweldig) op de duinen hier en hebben we een
(water)surfboard voor onszelf gehuurd. Dat bleek wel heel inspannend te
zijn voor de ouders. We doen dan om de beurt zodat er een op de kinderen
kan letten. En dat gaat prima. Na een uur golfsurfen ben je totaal uitgeput
en erop staan..........dat wil nog niet echt. Maar wel erg leuk om te doen.
Zodra het weer weer beter wordt gaan we weer golfsurfen.
Gisteren zijn we gaan paardrijden met onze kiddo´s. Dat was wat. Onze
kleine Eduardo op een groot paard. We waren wel even bezorgd of het
allemaal wel goed ging maar lieten er niets van merken. Zo beweeglijk
Eduardo de hele dag is, zo stil en rechtop zat hij op zijn paard. Geen
angst, hij vond het super ! Laat staan dat we konden voorstellen dat hij
samen met een van ons op een paard zou moeten. Nee, hij heeft al die tijd
er prima van genoten. Voor Ana was het ook top. We hebben een tocht gemaakt
van ruim een uur de duinen in. Een prachtig natuurgebied. Waarschijnlijk
gaan we het nog een keer doen en nemen dan een tocht van 2 uur. Voor de
kiddo´s was paardrijden het einde.
O ja, nog een leuke anekdote:
Eduardo is zijn tand aan het wisselen. ´s Avonds begon zijn tand aardig los
te zitten en ik vertelde van de ´tandenvogel´ (ik wist het Portugese woord
voor fee niet..) die dan ´s avonds langskomt en de tand meeneemt, en geld
achterlaat....Vanaf dat moment heeft hij aardig aan zijn tand zitten
wrikken maar die zat nog redelijk vast. Die ochtend heeft hij samen met Ana
van alles gedaan om zijn tand los te krijgen: grote stukken fruit eten,
hard brood kauwen,....e.d. tot en met met zijn tand tegen de knop van de wc
duwen waarop Ana nog wel even druk op zijn hoofd zou uitoefenen. Dat
allemaal voor de ´tandenvogel´ !! En ´s avonds heeft hij dan
uiteindelijk zijn tand eruit gewerkt en kwam heftig bloedend zijn bed
uit..Eindelijk kon dan zijn tand op het nachtkastje wachten op de
´passarinho dos dentes´ met het beloofde geld. En zowaar, die ochtend
bracht het tandenvogeltje 50 centjes voor Eduardo mee. Helemaal gelukkig en
hij heeft het zojuist besteed aan het kopen van 10 kauwgomballen. Of dit
verhaaltje nu helemaal educatief verantwoord is.....maar wel leuk om mee te
maken !!
Vandaag is er trouwens een ander Nederlands koppel aangekomen in het hotel
met 2 adoptiekinderen. Leuk weer even Nederlands te kletsen, het leed en
anekdotes gezamenlijk te delen, en wie weet kunnen de kinderen samen leuk
spelen.
Tot binnenkort en dan hopen we te kunnen vertellen wanneer we terug mogen
naar Nederland.
groetjes en kusjes,
PS. De brieven vanuit Nederland gaan razendsnel met de post. Tussen de 5 en
8 dagen.
Nieuwsbrief 07/
LAATSTE NIEUWSBRIEF UIT BRAZILIE, Vrijdag 23 juli 19.14 uur
We schrijven in een roze wolk -vol met adrenaline- dit laatste mailtje. We
komen nl. al heel snel naar Nederland, fantastisch gewoon! Het is allemaal
rond ! We kijken er naar uit en Ana en Eduardo zijn de hele dag al heel
vrolijk en het geluk kan niet op. Even in het kort hoe het allemaal
gelopen is.
Afgelopen maandag hadden we dan ons laatste gesprek bij de maatschappelijk
werkster. Anders dan de vorige keren was de sociaal werkster in 10 minuten
klaar en feliciteerde ze ons met de kinderen. Het rapport werd de volgende
dag naar de rechtbank in Correia Pinto (circa 300 km hier vandaan) gefaxt.
Donderdag moest ik (Desiree) naar de rechtbank in Correia Pinto om op
audientie te komen bij de rechter (ja, zo gaat dat hier..). Na ruim 3 uur
rijden (de term racen past beter.) door de bergen waren we daar dan.
Uiteraard waren niet alle documenten in orde, was er veel heen en weer
geloop van -tig ambtenaren, veel gewacht, vriendelijk glimlachen....en erg
geduldig zijn (vooral niet boos worden) als ze na de zoveelste typefout
het over moesten doen. Enfin, na 3 uur rechtbank was ik dan echt de moeder
geworden en kreeg ik het geboortecertificaat van Ana en Eduardo met mijn
naam erop. Heel raar maar zo gaat dat hier. Een heel belangrijk document
want dat betekent dat de kinderen officieel nu de onze zijn geworden !!
Om 19.30 uur kwam ik vermoeid maar voldaan terug in het hotel waar de
kinderen (die achtergebleven waren met Mario) mij omarmde en me verrastte
met presentjes. Erg leuk om zo thuis te komen !
Vandaag mochten we dan de paspoorten van de kinderen laten maken. Ook
hierbij veel wachten, paperassen, handtekeningen, stempels....enz. enz.
Maar vanmiddag was het dan zover en konden we de paspoorten in ontvangst
nemen. En dat betekende dat we ook de vliegtickets konden gaan regelen. Om
een lang verhaal kort te maken..................we komen eraan !! We
vliegen aankomende maandag-vroeg al naar Sao Paolo (waar we nog wat
stempels en documenten bij het Nederlandse consulaat gaan brengen/halen)
en vliegen we ´s avonds door naar Nederland.
We komen dinsdag om 17.10 uur aan op Schiphol in Nederland (vluchtnummer RG 8720 Varig). Mensen die het leuk vinden ons te verwelkomen zijn van harte welkom. Wij, en de kinderen,
kijken er naar uit (liever ter plekke geen presentjes...ze maken al genoeg
mee...aan nieuwe indrukken..).
Nadat we vanmiddag de vliegtickets en de paspoorten hadden geregeld en dit
goede nieuws aan de kinderen hebben verteld zijn ze door het dollen heen.
Toen we terugkwamen in het hotel hebben we een heerlijke Capairina da Ilha
(plaatselijk Braziliaanse drankje) genomen om het te vieren. Opeens was
Ana verdwenen en toen we haar vonden bij de receptie van het hotel
vertelde de eigenaresse van het hotel dat ze het goede nieuws had verteld
en alvast de rekening voor ons had opgevraagd ...........(hoezo
bijdehand..). We gaan snel nog even wat pastel eten hier (braziliaanse
snack) waarna we proberen de kinderen in bed te krijgen maar met al die
adrenaline zal dat niet meevallen !!
groetjes en tot snel,
D&M en de kiddo´s
Nieuwsbrief 08/
Terug
in Nederland, Zondag 1 augustus 10:31
Zo snel het verkrijgen van de tickets en de paspoorten was verlopen, zo langzaam verliep onze terugreis. Allereerst kwam de taxi naar het vliegveld (zoals zo vaak in Brazilie) een half uur te laat. Om 7:00 zijn we toen van Florianopolis naar Sao Paulo gevlogen, alwaar we bij het Nederlandse consulaat de visa's voor de kinderen zouden krijgen. In deze metropool verbleven we de dag wachtend op het Nederlandse stempeltje en vervolgens zouden we om 22:20 naar Nederland vliegen. Op het vliegveld hoorden we 's avonds dat de vlucht 'gecanceled' was en dat we alleen naar Parijs konden vliegen. Na een uur wachten hadden we dan toch eindelijk een vlucht geregeld naar Amsterdam.Vervolgens moest onze bagage nog opgezocht en opnieuw 'gelabeld' worden. Dit duurde nog eens een uur en daarna kreeg het toestel vanwege al deze rompslomp nog eens een uur vertraging. Ana en Eduardo waren doodmoe van al het wachten en eindelijk om 23:30 konden ze dan gaan slapen. Het vliegtuig was nog niet eens opgestegen en Eduardo sliep al.
Dinsdag om 20:00, na een reis van 36 uur, kwamen we aan en we werden verrast door de vele vrienden en familie die naar Schiphol waren gekomen. De kinderen waren erg enthousiast en konden met elkaar spelen, en ook voor ons was het erg fijn om iedereen weer te zien. Ons huis was vrolijk versierd en na taart, thee en limonade, en het huis verkennen met de kinderen konden we om 2:00 uur 's nachts naar bed.
Nu we een paar dagen thuis zijn merken we dat Ana en Eduardo rustiger zijn geworden en zich erg snel aan de nieuwe situatie aanpassen. De adviezen om voorlopig geen familie en vrienden langs te laten komen om de kinderen te laten wennen leggen we dus maar naast ons neer. Sterker nog, Ana en Eduardo willen graag op bezoek bij familie, en vinden het fijn als er visite komt. Dat zal ook wel een beetje te maken hebben met de 'presentjes' die ze krijgen.
Deze eerste dagen zijn best vermoeiend maar dat komt niet zo zeer door de kinderen als wel door de stapel post van 5 en halve week, berg wasgoed, en de Nederlandse rompslomp van inschrijven bij de gemeente, vertaling regelen, financiele administratie en niet vergeten de reis en jetlag.
Elke dag leren de kinderen weer veel nieuwe dingen en je staat er niet bij stil wat ze allemaal gemist hebben de afgelopen 6 tot 9 jaar. Gelukkig halen ze het stukje bij beetje in en genieten ze hiervan. Het mooie weer van de laatste dagen helpt daar goed aan mee!
D&M en de kiddo´s